Persoonlijk verhaal van een mantelzorger

Geplaatst op woensdag 2 juni 2021

Samen in balans is de werkgroep die zich voor heel Landerd inzet voor de mantelzorger. In elk dorp zoeken we daarvoor de samenwerking met actieve initiatieven. Zo willen we elkaar versterken en dus het beste bereiken voor de mantelzorgers in onze gemeente. Op initiatief van de lokale werkgroep uit Schaijk delen we de komende maanden steeds een persoonlijk verhaal van een mantelzorger. De verhalen zullen de mooie en moeilijke kanten laten zien van het zorgen voor een ander. Maar vooral zullen de verhalen voor velen van u herkenbaar zijn. U bent als mantelzorger niet alleen.

Vandaag het verhaal van een dochter die voor haar beginnend dementerende moeder zorgt.

“Kom jij nog bij de slager vandaag?”

De huistelefoon gaat. Dat kan er tegenwoordig nog maar één zijn: ons mam. De TV of verwarmingsketel doet het niet of ze denkt dat ze nog boodschappen mist. Denken inderdaad, want vanmorgen hebben we de koelkast en de kelder weer gevuld voor het weekend. Alsof er geen corona is en we nog gewoon met de hele familie op visite komen.

Diagnose

Het plotselinge overlijden van ons pap was voor ons mam een grote klap. Begrijpelijk. Daarbovenop kwam dat ze wegviel na een knieoperatie en op de IC belandde. We hoopten dat de mist in haar hoofd tijdelijk was. Maar toen die niet optrok werd in overleg met de huisarts een geriatrisch onderzoek gedaan. Hier werden onze vermoedens bevestigd en beginnende dementie vastgesteld.

Autorijden

Eenmaal thuis was het moeilijk voor haar te begrijpen. Ook omdat haar zussen bijvoorbeeld vonden dat ze wel nog prima auto kon rijden. Ze dachten zelfs dat de brief van de geriater door ons van internet was gehaald. Dit onbegrip maakt het soms lastig. Ons mam is daarnaast een ster in het verbloemen van haar vergeetachtigheid. “Als niemand iets tegen mij zegt weet ik daar ook niets van” is een veelgehoorde uitspraak de laatste jaren.

Boekje

Wij zijn blij dat we dichtbij wonen en meerdere keren per dag even kunnen binnenwippen. Zo weten we bijna altijd wie er geweest is. Ook heeft ze een boekje op het aanrecht, waarin visite kan schrijven dat ze geweest zijn en waarover ze hebben gepraat. Voor ons als kinderen is het moeilijk dat ze denkt dat mensen die heel vaak komen, inclusief wijzelf, al heel lang niet geweest zijn.

Contact, liefde en aandacht

We zorgen dat we er meerdere avonden per week zijn. Dit hebben we bewust zo afgesproken. Aan het begin van de coronaperiode hielden we ons keurig aan de regels. Ze kreeg een Compaan zodat ze kon videobellen met haar broers en zussen, kinderen en kleinkinderen. Maar we merkten dat haar geheugen heel snel achteruit ging en ze heel verward raakte. In de zomer ging het veel beter omdat we bij mooi weer vaker langsgingen en buiten konden zitten. Toen er in oktober de nieuwe maatregelen kwamen hebben wij besloten om iets meer risico te nemen en te gaan voor contact, liefde en aandacht.

Broodjes en gehaktballen

Deze keer belt ze of we nog naar de slager moeten. Want op de kalender staat dat we samen buiten zullen eten voor Moederdag. Voor de achtste keer vandaag leg ik haar uit dat het goed is en dat we alles hebben. Ze heeft soep gemaakt, haar overheerlijke gehaktballen en frietjes zullen we halen. Met de telefoon in haar hand gaat ze de diepvries checken of ze wel ijs heeft. “Oh ja, toch wel.” Jazeker, want die heeft haar schoondochter gisteren nog gehaald.

We hebben ook geluk dat we in een dorp wonen, als ze een grote bestelling doet worden we gebeld door de bakker of het wel klopt. Of als ze op haar fiets te veel brood en gebak mee wil nemen wordt het even voor haar thuisbezorgd.

Moederdag 2021

Als ik op Moederdag om 10.00 uur binnenkom zit ze nog te ontbijten. “Ik hoop dat je niet teveel gegeten hebt mam want je gaat zo nog brunchen.” “Oh, dat wist ik niet, dat heb ik helemaal niet op de kalender zien staan.” "Geeft niets, deze boterham kan naar de hond en straks ga je lekker smullen." We gaan kijken of er wel ijs is. “Wat zou iedereen willen drinken want ik heb niets. “ Dus kijken we ook in de kelder waar gelukkig meer frisdrank staat dan we op zouden kunnen. Kinderen en kleinkinderen verwennen oma met bloemen en ze geniet enorm van het samen eten. Op een gegeven moment zie je dat ze zich heeft overgegeven. Ze heeft niet de regie, ze is hier de gast. Wanneer een kleindochter bij de afwas vraagt of ze een leuke dag heeft gehad zegt ze: "ja een dikke tien, het was zo fijn dat jullie er allemaal waren. Dan heb je het toch nooit te druk."


Heeft u na het lezen van dit verhaal behoefte aan een gesprek of hulp? Neem contact op met de preventiewerker volwassenen in uw dorp:
Reek: Gertie Theunissen 06-11038370 of gertie.zorgcooperatiereek@gmail.com
Schaijk: Toos Franken 06-30104816 of toos.wijkvpk.zcs@gmail.com
Zeeland: Helma Vermeer 06-20246024 of helmavermeer@zorgcooperatiezeeland.nl